Προσφέρθηκα να το βοηθήσω στο κουβάλημα. Απάντησε οτι αν ξαλάφρωνε από το -επιβλητικό- φορτίο του, δεν θα του μιλούσε κανείς σε όλη τη διαδρομή.
Το ρώτησα γιατί δεν δοκίμαζε να μιλήσει αυτό πρώτο! Μου είπε οτι δεν είχε τί να πει χωρίς το βάρος του σουσαμιού να το κάνει ενδιαφέρον.
Το ρώτησα γιατί δεν μιλούσε στους άλλους για τη ζωή του. Μου είπε οτι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή ενός μυρμηγκιού αν το ίδιο δεν αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού ή ακόμα καλύτερα, συμπόνιας και οίκτου.
Του είπα οτι και να σταματήσει να κουβαλάει, η σκιά του σουσαμιού, μετά από τόσα χρόνια δεν θα το εγκαταλείψει -οτι μπορεί να είναι σίγουρο.
Με κοίταξε με ελπίδα και αμφιβολία και με αποχαιρέτησε ταλαντευόμενο ανάμεσα σε δύο σκέψεις κι έναν κόκκο σουσάμι.
Σήμερα θυμήθηκα οτι δεν με ρώτησε για τη ζωή μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου