Τρίτη στους τέσσερις

Βιαστικά λόγω ώρας -είναι τόσο περασμένη για να είναι νωρίς-, ήθελα να ρωτήσω... Θα μείνεις μαζί μου για πάντα; Ακόμα κι αν αυτό λήγει αύριο;

Δεν ήξερα τότε και δεν κατάλαβα την απάντηση. Θα διαφωνούσε κανείς άραγε πως δεν χρειαζόταν απάντηση;
Μπορώ εγώ να μην προσέξω οτι η διαφωνία του θα ήταν ανούσια;
Αναρωτιέμαι, αν η κοπέλα που ξεστόμισε την φράση ίσα ίσα για να την ακούσω, αντιλαμβανόταν οτι δεν ήταν παρά η πιο γλυκιά αποπομπή που θα μπορούσε να διατυπώσει κανείς.

Στον 4ο

Σε κοιτάω να κινείσαι στο δωμάτιο, περπατάς προς την πόρτα, γυρίζεις πίσω, μου χαμογελάς, κάθεσαι στο πάτωμα. Ανοίγεις ένα βιβλίο, συνοφρυώνεσαι, διαβάζεις, γυρίζεις σελίδες, αγγίζεις με το αριστερό χέρι το πηγούνι σου. Τη μία στιγμή είσαι όμορφος, την επόμενη περίεργος, την άλλη άσχημος, μετά εξωπραγματικός (μα είναι αδύνατο τα χαρακτηριστικά σου να διατάσσονται έτσι!). Κοιτάζω μια φωτογραφία σου στο κινητό μου με απορία -είσαι όμορφος! Πιο πολύ από οτι συνήθως. Μαζεύω από το γραφείο μου ένα σκιτσάκι που έκανα χθες -το πρόσωπό σου-, δεν είναι τόσο πιστό όσο θα ήθελα τελικά, αλλά σου μοιάζει εξωπραγματικά πολυ. Ναι, και τα δύο ταυτόχρονα. Γυρνάω και σε κοιτάζω, νιώθω οτι σε ζωγραφίζω με τα μάτια μου, το ελαφρά σκυμμένο πρόσωπο σου -το μέτωπο, τη μακριά μύτη, το στόμα που κινείται ελαφρά- από πάνω προς τα κάτω. Γυρνάς και με κοιτάς -το αριστερό μάτι σου για μια στιγμή είναι και παλι εξωπραγματικά κοντά στη μύτη, το στόμα σου ανοίγει περίεργα ενώ με ρωτάς τι τρέχει. Απαντάω αυθόρμητα, οτι οι φωτογραφίες σου παραείναι τακτοποιημένες. Βάζεις τα γέλια και κάνεις μια γκριμάτσα, μετά χαμογελάς.
Πρέπει να προλάβω να σε ζωγραφίσω πολλές φορές.

Run Forrest

Νύχτα ειλικρίνιας. Πίνω Αpelia και καπνίζω με πρησμένο λαιμό. Essential insanities. Δύο λεξούλες χαρακτηρίζουν ό,τι γράφω ως παραλογισμούς (ουσιώδεις, αμε!) ώστε να μην χαρακτηριστούν επεξεργασμένες σκέψεις. Κακά τα ψέματα -και έχω δώσει όρκο-, δεν υπάρχει λεπτό της ημέρας που να μη σκέφτομαι. Και όταν κοιμάμαι, φροντίζω να βάζω τις σκέψεις μου -όλες μαζί- σε ένα όνειρο. Ξυπνάω και πιάνω τη σκέψη που το βράδυ είχε αναλάβει το φεγγάρι αντί για μένα. Από εκεί που την είχα αφήσει εγώ! Μετακόμισα πρόσφατα, δεν μένω εδώ παρά λίγους μήνες. Δεν περιγράφεται η χαρά που με κατέλαβε, όταν ανακάλυψα οτι έπιασα σπίτι με θέα στο φεγγάρι.

Προσπαθώ να κατανοήσω τον ορισμό της "ευτυχίας". Είσαι ευτυχισμένος όταν είσαι ικανοποιημένος από τη ζωή σου; Όταν θεωρήσεις οτι (κατά λέξη) έχεις ευνοηθεί από την τύχη; Όταν γκρινιάζεις για ανούσιους παραλογισμούς; Όταν ξυπνάς το πρωί και ξεκινάς τη μέρα σου αντί να περιμένεις τη νύχτα;
Εγώ περιμένω τη νύχτα. Η ευτυχία μού φαίνεται τόσο υπερεκτιμημένη! Αλλά δεν έχω αρκετά γειωμένη ματιά, εξακολουθώ να είμαι εκεί πάνω. Συνειδητά.

Φοβάμαι, αυτές τις μέρες φοβάμαι συνεχώς. Αγαπάω τους πάντες, αυτοκαταστρέφομαι, νοσταλγώ, είμαι απόλυτα αγχωμένη και απόλυτα ζωντανή. Όλα περνούν έντονα, σα να είμαι ταγμένη στη ζωή. Φοβάμαι, ναι.

Κάποτε θα περνάω τη μέρα μου, σα να τρώω μενού ορισμένο από τον μαιτρ ακριβού εστιατορίου. Με ακρίβεια, στόχο, λεπτoμέρεια, προσήλωση .
Μπα.

Κάποτε θα περνάω τη μέρα μου και δεν θα το καταλαβαίνω, θα έχω ξεχάσει οτι η μέρα στ' αλήθεια τελειώνει με τη νύχτα.
Όχι.

Η μέρα τελειώνει με τη νύχτα. Ό,τι γίνεται τη νύχτα παραγράφεται, εκτός κι αν συζητηθεί την ημέρα.
Το αντίθετο δεν ισχύει. Αν συζητηθεί η μέρα, είναι απλώς για να πυροδοτηθεί η αρχή της νύχτας.
Δεν ξέρω αν αυτό έχει σχέση με το σκοτάδι. Νομίζω πως όχι. Η νύχτα είναι το δικαίωμά μας να είμαστε ο εαυτός μας. Η μέρα δεν το επιτρέπει, έχει ανάγκη να είμαστε ο βελτιωμένος εαυτός μας -ευπαρουσίαστος, εύστοχος. Το σκοτάδι δημιουργήθηκε ως μια ευαίσθητη προσαρμογή του φωτός στην κατάστασή μας. Το φως βλέπεις είναι ανασφαλές, αλλά γλυκό.

Και σήμερα

.
.
.

*Σήμερα καπνίζω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο.
Δεν είναι θέμα εθισμού. Απλώς τελειώνουν κ σβήνουν συνεχώς.

.
.
.

Among the garbage and the flowers

Κάθομαι γερμένη στο παράθυρο, με το μέτωπο κολλημένο στο τζάμι και παρατηρώ τις αστραπές φωτός στ' αριστερά μου. Κάθε τόσο χτυπάω ελαφρά στο γυαλί -αλλά είναι τόσο δροσερό.
Λίγη ώρα πριν, ήμουν με μια φίλη, που χαμογελάει τόσο ζεστά, που σε κάνει να νιώθεις παιδάκι -δεν υπάρχει περίπτωση να νιώσεις μόνος σου!
Και πριν από λίγα λεπτά μιλούσα με μια άλλη φίλη -το χαμόγελό της είναι ελαφρό, συνήθως λίγο ειρωνικό ή αμήχανο. Ντροπαλή εκφραστικότητα.

Έχει να μου συμβέι χρόνια να ανυπομονώ να μπω στο σπίτι μου.
Ένας φίλος μου, χαμογελάει και βγαίνει ένα ζεστό φως. Τόσο ζεστό ωστέ διαλύει τα σύννεφα από τα μάτια του -και το μυαλό μου.
Και ένας άλλος, χαμογελάει και με κάνει να αγαπάω τη συννεφιά. Κι άλλο.

Το κεφάλι μου πονάει, από μέσα. Οι μικρές συγκρούσεις με το τζάμι είναι σχεδόν ευχάριστες και διαλύονται τόσο απλά, με μία μόνο κίνηση, μια αλλαγή στάσης. Ποιό το όφελος λοιπόν;
Η Αγγελική. Χαμογελάει τόσο πολύ, τόσο απλά. Και όταν δε χαμογελάει, το κάνει και το τελευταίο κύτταρο του σώματός της. Γνήσια ομορφιά.
Έχω και μια φίλη, που τα χαμόγελά μας, λειτουργούν σαν καθρέφτες. Αποτέλεσμα, να φτάνουν στο άπειρο! Ανήλικα χαμόγελα.
...κι έναν φίλο που χαμογελάει τόσο πολύ, που αναγκάζει τους μύες του προσώπου μου να κινούνται ακούσια, τους πιάνει όλη η αισιοδοξία του κόσμου.

Αναρωτιέμαι τί έκφραση να έχω, είμαι πολύ βαθιά τόση ώρα, κοιτάζω γύρω, κλείνω τα μάτια, ανοίγω τα μάτια, ξεκολλάω το μέτωπο μου από το τζάμι, γέρνω το κεφάλι μου τρίβοντας το μάγουλο στον ώμο μου, το ξανασηκώνω. Πρέπει να έχω ύφος τρίχρονου παιδιού που πρωτομπαίνει σε ένα σπίτι. Ασυναίσθητα αφήνομαι να ακουμπήσω πάλι το κεφάλι μου στο τζάμι. Προσπαθώ να διακρίνω εκφράσεις μέσα από περαστικά παρμπρίζ.

Τρίτη

Μια μέρα, γνώρισα ένα μυρμήγκι που κουβαλούσε ένα φανερά βαρύ σπόρο σουσάμι!
Προσφέρθηκα να το βοηθήσω στο κουβάλημα. Απάντησε οτι αν ξαλάφρωνε από το -επιβλητικό- φορτίο του, δεν θα του μιλούσε κανείς σε όλη τη διαδρομή.
Το ρώτησα γιατί δεν δοκίμαζε να μιλήσει αυτό πρώτο! Μου είπε οτι δεν είχε τί να πει χωρίς το βάρος του σουσαμιού να το κάνει ενδιαφέρον.
Το ρώτησα γιατί δεν μιλούσε στους άλλους για τη ζωή του. Μου είπε οτι κανείς δεν ενδιαφέρεται για  τη ζωή ενός μυρμηγκιού αν το ίδιο δεν αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού ή ακόμα καλύτερα, συμπόνιας και οίκτου.
Του είπα οτι και να σταματήσει να κουβαλάει, η σκιά του σουσαμιού, μετά από τόσα χρόνια δεν θα το εγκαταλείψει -οτι μπορεί να είναι σίγουρο.
Με κοίταξε με ελπίδα και αμφιβολία και με αποχαιρέτησε ταλαντευόμενο ανάμεσα σε δύο σκέψεις κι έναν κόκκο σουσάμι.

Σήμερα θυμήθηκα οτι δεν με ρώτησε για τη ζωή μου.

Πέμπτη

-Πώς σε λένε;
-Άννα.
-Δηλαδή έτσι θα σε λέω;
-Ναι, δεν έχουν άδικο.
-Εντάξει Άννα. Αλλά αν δεν έχουν αυτοί άδικο, έχεις εσύ.
-Πάντα δεν έχει κάποιος;
-Όχι, όχι, πάντα έχει δίκιο.
-Κατάλαβα. Και μπορείς να απευθύνεσαι σ' εμένα ξέροντας οτι έχεις άδικο;
-Μπορώ να σε κοιτάω στα μάτια, να σου μιλάω και να περιμένω την απάντηση σου. Αλλά να απευθύνομαι στους άλλους.
-Δεν θα μου περνούσε από το μυαλό να τους κλέψω τα λόγια!
-Το ξέρω. Γι' αυτό θα τα λέω σ' εσένα. Και αυτοί θα σου τα κλέβουν.
-Θα είμαι το πρόσχημα;
-Όχι. Η Άννα.