Τα μπλε μου.

Έχω σκεπαστεί με μια κουβέρτα (κίτρινη) αλλά τουρτουρίζω. Η χαραμάδα του παραθύρου για την -χμ-  αιθαλομίχλη του δωματίου μου φταίει. Είμαι βουτηγμένη μες στις μπογιές και δεν βλέπω μπροστά μου αλλά ποιός χρειάζεται να βλέπει μπροστά του για να ζωγραφίσει!

Σκέφτομαι συνέχεια. Συνηθισμένο, ενδιαφέρον φαινόμενο του ανθρώπινου είδους.
Να, να, απλώς όλο αυτό το κόκκινο και το κίτρινο στα δάχτυλά μου... Δεν ξέρω... Ποτέ δεν τα βρήκαμε μ'αυτά τα χρώματα. Αξιαγάπητα, δεκτόν, αλλά τόση αυτοπεποίθηση πια;
Ρίχνω -με ηδονή και συμπαράσταση- κάμποσο μπλε στην παλέτα μου και βρίσκω παρέα.
Με μπλε τραγουδάει ο Cohen και χαμογελάει η Μόνα Λίζα. Και με μπλε βλέμμα κοιτάζουμε τα αστέρια. Δικό μας.

Θυμάμαι μια μέρα συγκεκριμένη, απίστευτα μπλε. Σου έχουν τύχει τέτοιες;
Ήταν μέρα από την εποχή του καπνού. Αργή, ανακουφιστικά αργή -αν δεν περνούσε και τόσο γρήγορα.
Ξεκίνησε με χορό και τελείωσε κάπου 52 ώρες μετά, μέσα σε σαπουνόφουσκες και φύλλα.
Ήταν σα να κοιμάσαι. Γιατί κυλούσε μόνη της, όμορφα, φυσικά -εγώ δεν κούνησα το δαχτυλάκι μου. 'Ενας τρελός συνδυασμός υπερφόρτωσης συναισθήματος και απάθειας, δεν μπορούσε να πάει στραβά κάτι. Δεν πήγε. Την κρατάμε.




Απλώς...
Απλώς.
Απορία.
Τί κάνεις όταν ξυπνάς τις επόμενες και εισβάλουν αυτά τα κιτρινοκόκκινα από παντού;